"डोळ्य़ात तेल घालुन संन्यासी ते गुप्त धन शोधत होता". हे वाक्य मी सा्धारण ४ थी ची परीक्शा आटपल्यानंतर सुट्टीत एका गोश्टीच्या पुस्तकात वाचलं होते.
बास ,म्ह्न्जे ...तेल डोळ्य़ात घातल्यावर असे काही दिसतं, जे आपल्या साध्या नजरेला दिसत नाही, ह्याबद्दल माझी खात्री पटली.
पुस्तक आधी बाजुला टाकुन मी स्वयंपाकघरात गेले नी आइचा डोळा चुकवुन खोबरेल तेलाची बाटली घेतली नी थोडॆ थोडॆ दोन्ही डोळ्य़ात घातलं.
मन:चक्शुना कल्पनेच्या पलीकडलं दिसू लागलं होते, डोळॆ मात्र घट्ट बंद होते .....
आता मला ही खजिना दिसणार ह्या कल्पनेने डोळॆ उघडले तर खजिना सोडा खाली ऊतरायचा जिना ही मोट्या मुश्किलिनं दिसत होता, तो सबंध दिवस सगळं जग धुरकट दिसण्यात गेला.
आज असं वाटतं ,खजिना नको पण माणसं तरी नीट दिसावीत , उमजावीत , म्हणुन तरी डोळ्य़ात घालाय़ला ह्या सहित्यातल्या उक्तिप्रमाणे तेलाचा उपयोग व्ह्यायला हवा होता , नई!
असो ,दिसतं तसं नसतं, ह्या नुसार साहित्यातल्या वाक्यांचा उपयोग हा फक्त रसास्वादापुरताच! हा पहिला धडा मी ४ थी त शिकले.
नी असे म्हणतात कि शिकलेले वाया जात नाही, कुणास टाऊक ,असेल ही खरे कदाचित !
माझा १ ला धडा मात्र मी नीट शिकलेय....
अदिती.

तीला चहा आवडत नाही तरी ती माझ्यासाथी पीते
माझी वाट पाहता पाहता रोज बस तीची चुकते
तीला भेट्लो नाही तर दीवस संपत नाही
ऒफीस कधी सुटणार असे सार्खे वाटत राही
प्रेमातले काही कळत नाही, तीची सवय मात्र झालीय
मी कधीचा तीचा, ती कधीच माझी झालीय

पाऊस त्याला आवडत नाही तरी ंंमाझ्यासोब्त भीजतो
ंमी घरी नीघून येते, जीव त्याच्याकडे उर्तो
रात्र कधी संपणार ह्याची रोज मला ही घाई
्तो नसेल सोबत तर आता अर्थ कशाला नाही
प्रेमाचे काही माहीत नाही त्याचा ध्यास मात्र जडलाय
मी क्धीची त्य़ाची तो कधीच माझा झालाय.

अदु

Gunshots ....and firecrackers

everybody is talking about terrorist attacks and never say die mumbai spirit.
news channels must have had record breaking T.R.Ps.
I heard a news channel saying...'ye atankvad ki har he'after he bloody battle got over and over 190 peple died..
I read Mr.Amitabh Baccchan's blog.. "Iloaded my pistole....n kept under my pillow"
I heard an autodriver saying "sab politicians ko mar dena chahiye "and heard everybody saying something or the other.
right now everybody is concerned and ready to help in every possible way.for a few more days we all will be over cautious and AWARE.
and then we will resume to our so called "routine"
WE dont even bother to throw the plastic bag in dustbin.....how are we going to throw the biggest garbage of terrorisam out of this universe.
things have happened and will keep happening unless and untill we show some real courage rather than sending emotional msgs.
public,composed of harmless cretures like us....can only talk..when it comes to take action ,we dissapear.
ITS TIME.
We should be start doing our duties as citizens ...i think first we should do that and then may be question the dumb n idiot officials in government.
Yes,people have died for cause. and as always we will pay our homage to them ,a rather genuine and sincere one.
but we WILL FORGET it soon.
26th nov 2008 will be a archieval footage in the libraries of news channels which they will use for the next mishap.
and as of now when i hear firecrackers outside my home i feel as if those are some gunshots and unfortunately i do not even have a lisense pistole like Mr.Bacchan.
LETS STOP THE NONSENSE ,All SHIT TALK .
LETS STOP CUSRING POLICE AND BEING HURDDLES IN THEIR WAYS .
LETS BE BRAVE.
LETS STOP ASKING STUPID QUESTIONS.
LETS START HELPING OURSELVES.
LETS BE AWARE.
ITS TIME....

Aditi.

खिडकीबाहेरची रोषणाई......झगमगाट.....रस्त्यावरचे उत्साही चेहरे तिला नकोसे झाले होते....उबग आला होता तिला त्या सगळ्याचा.घरभर अंधार लावुन,जुने चुरगळलेले कपडे घालुन खिड्कीजवळ बसली होती कधीची.....
नवीन वर्षाच्या स्वागताची इतकी ज्ल्लोषात तयारी?इतकी....की आपल्या बरोबर असणाय़ा गेल्या अख्ख्य़ा वर्षाला त्या नादात घाईघाईत निरोप देउन टाकावा..?भविष्यकाळाची एवढी ऒढ?सरसकट विचार केला तर ,आयुष्य चाळुन पाहिलं तर आपण ज्या गोष्टिना कवटाळून जगतो त्या म्हण्जे आठवणी...कडू..गोड..मग असे असतानाही नविन वर्षाब्द्द्ल इतकि खात्री की य़ॆताना ते बरोबर आनंद्च आणणार ...इतकं फसवाय़चं स्व:तलाच....एक वेळ होती जेव्हा तिलाही असंच वाटायचं....पण आताशा य़ॆणारं प्रत्येक नवीन वर्ष स्वप्नांची फसगत करुन जातं य़ा मताला ती पोचली होती.
कधीची केलेली coffee थंडगार..एक कोपरयात पडून होती...घरात तिला पुरुन उरेल इतका अंधार होता...तेहि तिच्याचसारखं काळॊखंलं होतं आतुनबाहेरुन...तेहि सहन होइना तिला...त्याच तिरमिरीत उठुन धाडकन दरवाजा आपटुन बाहेर पडली
बाहेर माणसंच माणसं होती..उत्साहाने भारलेली...तिच्या अंगावर शहारा आला....तिला वाट्लं...ऒरडुन सांगावं बंद करा हा ज्ल्लोष, हे celebration...निराशा....दु:ख,त्रास, हे सारं काही असणार आहे नवीन वर्षात...तेंव्हा ग्प्प बसा...आणि घ्ररी जा....प्रार्थना करा हे वर्ष कमी अपेक्शाभंगाचं असेल...एक शांत जागा सापडॆना तिला कुठे....
त्याच तिरमिरीत निघाली पाय फुठॆल तिथे....लोकाना , गर्दीला टाळत...भान हरपुन ,कशाच्या तरी शोधात...??????
चालताचालता ती पुलापाशी आली....वारा खुप होता....बोचरा...आणीक तिला हवा तसा एकटेपणाही....तिनं वाकुन खाली पाहिलं.....नज़र जितकी खॊल जाउ शकेल तितकं...उडी मारण्य़ाच्या कल्प्नेच्या मोहात ती कायम होतीच...पण तेवढी हिंम्मत तिच्यात कधीच नव्ह्ती....आणी मनातल्या त्या भयावह,अवाढव्य अंधाराचं काय कराय़चं ते हि काहि कळेना.....पुलाजवळ बसून ती ऒक्साबोक्शी रडाय़ला लागली.खुप वेळ रडल्यावर तिला बरं वाट्लं...थकलेली....गलितगात्र ...बसुन राहिली तिथेच न जाणे कितीक वेळ...
मग कधितरी तिचा सेल वाजला.....त्याचा msg होता....कुठॆ आहेस?घरी आलोय़.वाट बघतोय.ति तिच्याच नकळत उठली....धावतपळत निघाली ,आली होती तशीच भान हरपुन, त्याच्या ओढीनं
रस्तयावरुन पलीकडे जाताना तिला त्याच्या आवडीची फुलं दिसली...तिनं घेतली पटकन..नाक्यापाशी आल्यावर तिच्या लक्शात आलं घरात काहीच नाहीय़ॆ खायला...तिनं थोडी फळं, दूध आणि ब्रेड घॆतला ...आणि लगबगीनं घ्ररापाशी आली
तो बाहेर उभा होता...शांतपणे....दरवाज्याला रेलुन...काहितरी गुणगुणत
तिनं दार उघडलं...दोघं आत आले...त्याला दिसला तो फक्त काळॊख आणि तिला दिसली दार उघडताना आलेली प्रकाशाची तिरीप..तिनं सांगितलं नाही तरी त्याला समजत होती तिची घालमेल...तिचे विचार.
ती फ्रेश व्हायला आत गेली...त्याने घरातले मंद दिवे लावले....त्यांच्या आवडीची गाणी लावली....वाफाळत्या coffee चे मग्स हातात घेउन खिड्कीपाशी आला
ती बाहेर आली....तिला अंमळ रागच आला त्याचा....तिच्या मनात, विचारात , मुड्स , आयुष्यात घुसखोरी करण्याचा.
ति ही खिड्कीपाशी गॆली...कःहितरी बोलणार एवढयात त्यानं तिला जवळ घेतलं आणि म्हणला....तसं सगळंच एकुण कठीण ,वाइट आणिक दु:खाचंच असतं in gegeral....तसंच पाहात राहिलो आपण तर....म्हणुण प्रयत्नपुर्वक मजेत रहायचं....आणि मनापासनं केलास प्रयत्न तर काहि वेळानं सवयीनं आपोआपही राहता येतं आनंदात....अंधारात फार वेळ नाही राह्ता येत फ़ार काळ....त्रासच होतो....म्हणुन दिवे, सेलेब्रेशन....आणि ह्याला फसवणं नाहि म्हणत...हयालाच जगणं सुसह्य करणं असं म्हणतात ....असं करून बघ..सोपं जाइल जरा...
तिनं त्याच्याकडे पाहिलं....त्याच्य मंद हसणारया...धीर देणाय़ा चेहरयाकडॆ ....काठोकाठ पाणी भरलेल्या नजरेनं....आणि त्याच्या कुशीत शिरली पटकन डॊळे पुसून ....
तो तिच्या कानात हळुच म्हणाला..... रडुबाई..wish u a very very happy new year.
ती म्हणाली...to u too.
आणि त्याच्या मिठीत ....खिडकीबाहेरची रॊषणाई....झगमगाट....उत्साह पित राहिली....

कंटाळा ....कंटाळा.....कंटाळा.....

त्याला टाळा.........दुर पळा.........

तावडीत सापडाल तर खरं नाही.......

ह्या रोगाला औषध नाही........

आणि रोग फार जालिम.....

हळूच घेइल तुमचा जीव.

हसणं.....रडणं.....जगणं....मरणं.............

सारं जग दिसेल पिवळं.....

वाचाल तरच..... ऎकाल जर......

prevention is better than cure..........

उतु नका मातू नका.........

घेतला वसा टाकू नका......

देते मंत्र विसरु नका.......

म्हणणं माझं नीट ऎका......

आपल्यातच लपुन असतो कंटाळ्य़ाचा किडा.......

त्याला आधी बाहेर काढा.........

सापडाय़चा नाही असातसा..........

जीव होइल कसंनुसा

हळूच घ्या झडती मनाची...........

आवडती जागा ती सेतानाची........

नावडतीच्या विश्वाची......

नको त्या रंगांची....नको त्या माणसांची..........

ती अडगळीची खोली आधी साफ करा.......

आपल्याच चुकलेल्या भुतकाळाला माफ करा..........

मग आपल्यालाच उमगेल रोगाचं मुळ....

आपल्याच मनात वाढत असतं कंटाळ्य़ाचं कुळ.....

स्वस्थ बसे तोचि फ़से....तेंव्हा रिकाम्या वेळाला मारा गोळी......

कंटाळा जाइल....कंटाळुन निघुन......मरेल किड वेळ्च्या वेळी......

बाकीची गंमत पुढल्या वेळी......

अदिती.....

रस्त्यावरुन चालताना
माझं बोट सोडून .....मन हळूच निसटतं...
धावतं..नाचत सुटतं....उडतं....बागडतं...
अन....पडलं ...वा आदळ्लं जमिनीवर....
की फुरंगटून बसतं...
अरे ...बघ की जरा आजुबाजूला... चारजणांचं ऐकावं ......
डॊळॆ उघडून जमिनीवरुन चालावं...हे साधं गणित कधी तुला उमजावं.....?
तर हळूहळु सावरत ...
माती झटकत उभं रहात ..
वर मलाच सुनावतं....दुसरयाच्या ठेचेनं मी कसं शहाणं व्हावं....?

अदिती......

दिवस उघडला.....रोजच्यासारखाच.....नियमित आणि सातत्याने गेल्या ह्जारो दिवसासारखाच......स्टॆशनवर अशीच अतिशय एकसुरी......एकाच छापाच्या चेहय़ाची गर्दी.......आणि ह्या गर्दीच्या लोंढ्याला पोचायच होतं आपापल्या पोटाच्या खळगीला जिवंत ठेवण्य़ासाठी, आपला जीव,रक्त,घाम विकत घेणारयांकडॆ...

ट्रेन पकडणं ही देखील survival of the fittest सारखी जीवघॆणी कसोटी असतॆ....तीत पार होउन लॊकानी गर्दीत ट्रेनमध्ये चढून शक्य तेवढा जीव भांड्य़ात टाकला.....ह्य़ा गॊष्टीतली तीही कशीबशी लोकलमधे चढली.......ती नवीनच होती शहरात..... त्यामुळॆ तीला सवय नव्हती अजून.....अनेक गोष्टींची.....

बायकांच्या ड्ब्यात चौथ्या सीट्साठीची भांडणं,फेरीवाल्यांकडून वस्तु विकत घेणं,पाय़ावर पाय पड्ला म्हणून बाचाबाची,के सिरीयल्समधल्या नाय़िकांच्या संकटांबद्दल सामुहिक चर्चासत्रं,विणकाम...शिवणकाम,रामनाम जपणं,सोत्त्र म्हणणं..... ते म्हणतानाच शॆजारचीला शिव्या घालणं इत्यादि गोष्टी चालल्या होत्या....ती आपली पहात होती........

ट्रेन आपली धावत होती.......तिच्या आतल्या विश्वात काय चाललय.....ह्याबद्दल काडीचाहि रस न घेता.....आणि तिचं आयुष्यसुद्धा त्यांच्यासारखंच होतं....सॆकंदाचीहि उसंत न घेता....त्याच त्या रुळांवर रोज धावणारं....रुळलेलं.....रूळांशी जोडलेलं.......आजुबाजूच्या रुळांवरून धावणारया ट्रेनमधुन उतू जाणारी माणसं[वेल.....मला म्हणायचय.....पुरुष....आणि सगळॆच पुरुष...माणुस असतात असे नाही...] शक्य तितक्या हावरट नजरेने समोरच्या ट्रेनमधल्या शक्य तितक्या बायकांना चाटत होते........असे सगळ्य़ांचं काहिबाही चालु होतं आणि तेवढ्यात वेगात धावणारी ट्रेन......शक्य तितक्या वेगात थांबली.......आणि ट्रेनमधल्या चर्चेला वेग आला.काहींचं मस्टर चुकणार होतं,लेटमार्क लागणार होता,मिटिंग्सना उशिर झाल्यानं अडचण होणार होती....ऎकूण काय प्रत्येकाचं स्वत:च्या टीचभर जगात उलथापालथ होणार होती...
ट्रेन थांबल्या थांबल्या मोटरमनला शिव्या घालुन झाल्या....थोडी वाट पाहुन झाली तरीही ट्रेन सुरु होइना.....म्हणून काही उत्साही लॊक खाली उतरले.....दरवाज्यात लटकलेला एक गाडीखाली आला होता.......
काहीजण हळ्हळले......काहीजणानी घड्य़ाळाकडॆ पाहून ...चकचक ....उशिर होणार आता....अशी प्रतिक्रिया दिली..........काहीना मात्र फार उत्सुकता होती....कसा आला गाडीखाली....?आहे कि मेला.....?
ती सुन्न झाली......तिनं अशा मरणाबद्दल फक्त ऐकले होतं,वाचलं होतं.....पण आज पहिल्यांदाच ती असा अपघात पहात होती........
तो आ वासुन मरुन पड्ला होता......अर्थात त्याला त्याब्द्द्ल काहिच पड्लेली न्व्हती.....infact after a long time he had stressless rest.....as now he was free from deadlines......as he was dead...dead forever.....
तिला वाटंलं......हे असं मरण?एका क्शणात तो आहेचा होता झाला......आणि आपण आपलं जगतोच आहोत........पिपातल्या मेल्या उंदराचं जिणं...........
तिचं लक्श कशात लागेना........ती ट्रेनंमधुन उतरली.......दिवस उजाडला.....तसा मावळला........
आणखीन एक दिवस......कालच्यासारखाच........ती ट्रेनमधे चढली.......बायका काल मेलेल्या माणसाची गोश्ट चघळत होत्या.......लटकलेले पुरूष तो नेमका का आणी कसा पडला....ते तावातावात सांगत होते......
ट्रेन ऐकत होती आणि धावत होती......जगण्य़ासाठी रोज मरणाय़ांचे लोंढे घेउन धावत होती.......निर्लेप......
तिलाहि सवय होइल हळूह्ळु.........
तो मात्र सुटला........बाकि सारे मरतील रोज तीळतीळ.........

अदिती.....