तुझे माझे

चित्र कुठले काढायचे त्याचा विचार न करता चित्रकार नुसताच canvas समोर उभा राहिला तर ?
एक एक रेघ दुसरीला बोलवत गेली ....दुसरीहून तिसरी लांब झाली ...चौथी वर्तुळात हरवून गेली आणि त्यांनी चित्र बनवले ...चित्रकाराने फक्त सुरवात केली हातात पेन्सील धरून ........

इतक्या प्रचंड गर्दीत गाणी ऐकायला मला मजाच येऊ शकत नाही असे मी बत्तीस वेळा म्हणूनही मला गीतुने आणि वैभ्याने नेलंच ओढून ......
संगीताचा गर्दीवरचा प्रभाव प्लेग सारखा असतो , एक मेल्यावर सगळे पटापटा मारून पडायला लागतात , असे मी म्हटल्यावर मला कसे दाखवलेच पाहिजे काय असते मजा असे परस्पर ठरवून मला नेण्यात आले ......
गीतू नि वैभ्या गर्दीत एकजीव झाले ....उकडलेला बटाटा आणि वाफवलेले मटार एकजीव करतात patice साठी तसे ......मला लोकांना बघून मजा येत होती ...गाणी सुरु होती मागे .......मधेच कान सुखावून जात होते ही .....
पण जसे bike वरचे दोघे पडले एकाच वेगाने , एक सारखेच तरी लागते वेगवेगळे न .....दुखते वेगवेगळे .....तसे गाणे ही गर्दीतल्या प्रत्येकाला वेगळे भिडते ....
मला गाणे एकटीसाठी हवे असते ....
गाणे एका वेळी एकासाठीच असावे ......वैभ्या म्हणतो तसे त्याचे एका वेळी एकीच वर प्रेम असते तसे .....!

'गाणे बघणे पहिल्यांदाच बघतोय, .....बाकी गाणी ऐकायची असतात बहुतेक'.

तू पहिल्या क्षणापासून आगाऊ होतास .......
चेहऱ्यावर माज नी मिश्कील हसू
काही लोकांना ते कसे ही राहिले नी काहीही घातले तरी चांगलेच दिसतं त्या पैकी एक .....
उगाच काहीतरी तुझ्याच इतके आगाऊ उत्तर द्यावे असे आले ही मनात ....

'मला नाही आवडत इतक्या गर्दीत गाणे ऐकायला' ....

मला जे आतून जे वाटते ते इतक्या पहिल्या क्षणापासून तुझ्याकडे बोलत आलेय .....ओळख झाल्याच्या पहिल्या वाक्यापासून .....तुला आहे त्याहून वेगळे किंव्हा खोटे काही सांगावेसे वाटले नाही नी त्या नंतर कधी तुझ्या डोळ्यात बघितल्यावर खोटे बोलता आलेही नाही ....नजर चुकवून बोलायचे अयशस्वी प्रयत्न तू पाव सेकंदात हाणून पाडलेस ......

'तुला नाही कळणार'.....

हे ही तुलाच जमू जाणे .....

तू ओळखतोस तरी का मला ? उगाच अशी विधाने कशाला करावीत .....?

जोरात बोल ..ऐकू येत नाहीये .....

जाऊदे न .......मला असे लोक ही आवडत नाहीत जे आधीच ठरवून टाकतात समोरच्याला काय वाटत असेल किंव्हा नसेल ते .......


मी कशी तुला बघून इतकी इम्प्रेस झाले होते की, ऐकू येत नाहीये नी त्यामुळे नीट भांडता येत नाहीये असा बहाणा करून मीच कसे बाहेर जाऊन बोलूयात असे suggest केले असे तू नेहमीच म्हणत आलास .......नी मी नुसती हसत आले त्यावर ...

bandra ला होते ते concert ...
Delhi, समुद्र , बनारस , अबिदा , Run Lola Run , लहानपण , पोलिसांनी पहिल्यांदा कसे पकडलेले तुला , मी गटारात कशी पडलेले .....
marine drive ला जाऊन तिथे ६ कप वेगवेगळ्या flavors चे ice cream खाण्यात ३ वाजले

काही लोकांना डास आवडीने चावतात , तसे तुझ्यावरचे प्रेम जाहीर करायला पोलीस अर्थातच आला तिथे ..
आपल्याला हटकले
आपल्याला एकमेकांची नावे ही माहित नाहीत म्हटल्यावर त्याला आपला हेतू शुद्धच वाटला असणे साहजिकच होते ....
मला हसू आवरत नव्हते आणि त्याला राग .........

वैभ्या नी गीतुचे फोन शेवटी घेतले मी त्यांच्या अनगिनत missed calls नंतर ....शिव्या खाल्ल्या नी नंतर वैभ्या शी काहीतरी पंधरा मिनिटे वाद घालायला लागल्यावर तू येऊन फोन बंद केलास
बंद केलास ?
इतका ताबा पहिल्या भेटीपासून घेता आला माझा ?
माझ्या सारख्या मुलींबरोबर असा माज केला की त्या खपवून घेतात असे म्हणून मला बाकी मुलींमध्ये २२ दा जमा केलंस त्यानंतर ............
आमच्या घराखाली सोडलस मला नी मागे न वळून बघता तडक गेलास निघून ........मी ही खाली उभी वगेरे नव्हतेच राहिलेले .....
पण मला आपली पहिली मुलाकात तुझ्यापेक्षा जास्त आवडते , ह्यात तुला राग कसला येतो इतका ....मला moments वर तुझ्यापेक्षा जास्त प्रेम येते कधी कधी ह्याचा ?

एक आठवड्यानंतर रात्री मी नी गीतू पराठे लाटत जब we मेट बघत होतो ...तेंव्हा रात्री १६ वेळा बेल वाजवलीस ........
खून करायच्या पवित्र्यात गीतुने हातात लाटणे घेऊन दार उघड्लेन .....
तुला तीन मिनटे बघितलन नी काही न बोलता दार बंद केलंन .....
.
मला येऊन म्हणली .......अग्ग्ग , बाहेर एक असा कोणीतरी आलाय ......ज्याच्यावर माझी वाईट नजर गेलीय .....ती बाहेर उभी असलेली व्यक्ती किती भयानक handsome, hot , उंच बिंच, केसांचा रंग , कपडे , बूट .....हातातले घड्याळ , mobile कोणत्या कंपनी चा वगेरे सगळे यथेच्च यथा शक्ती वर्णन केल्यावर तिला आठवले की तिने तोंडावर दार लावलेन नी त्या पाठोपाठ प्रश्न पडला की असा कोणीतरी आपल्याकडे काय करतोय .....तू कुरियर वाला असणे शक्यच नाहीये , आणि माझा एखादा असा मित्र मी तिच्या पासून लपवून का ठेवेन वगेरे वाद नंतर घालायचे ठेवून , make up करून गीतुने दार पुन्हा उघड्लेन .....

तू ती बेशुद्ध वगेरे पडावी ह्या हेतूने हसलास .....

ती mute झालेली नी तू मला म्हणलास ....पंधरा मिनटात तयार हो ..आपल्याला जायचंय ....जरा एक चक्कर मारून येऊ ....१५ २० मिनटे
कुठे ते सांगायची पद्धत नाहीच तुला नाहीतरी .......

मी 'जब we मेट बघतेय पण'
गीतू ह्या उत्तराने नक्की बेशुद्ध पडली मनातल्या मनात
तुझ्या डोळ्यात पण एक अक्क्खे मिनिट अविश्वास तरळून गेला .....
मी बाहेर घेऊन जातोय नी हा माज ? असा वाला ......

पण मी ही इतक्या सहज तुला शरण नव्हते येणार ..पहिला डाव तू जिंकल्यावर तर नाहीच ...
ठीके ए , मग picture संपल्यावर जाऊ .....
हां...बघू ....असे काहीतरी मोघम उत्तर दिले मी .....

पराठे खात आपण तिघांनी picture पहिला .....

त्यानंतर बाहेर जायला मला कंटाळा आला असे मी म्हणणार होते ....पण तू थांबला होतास इतक्या वेळ म्हणून मग नुसते कपडे बदलून आले तुझ्याबरोबर ....

१५ २० मिनटे कधीतरी पूरलीत का आपल्याला ?
अर्थात पुन्हा पहाट उजाडली घरी परत यायला .....
ह्या वेळी ही तू नंबर नाही मागितलास .......तुझा दिलास

'मला वाटते , मी माझ्याकडून योग्य तितके efforts घेतलेले आहेत , ओळख वाढावी म्हणून ....आता तुला बोलावेसे वाटले तर तू फोन कर ..नाहीच केलास तर ही आपली शेवटची भेट आहे .It was really nice meeting you .
पुन्हा एकदा सुसाट निघून गेलास .......

तुला कधीच नीट निरोप घेता येत नाही ....


मी ही हट्टी आहेच पण.....
मला तुटेपर्यंत ताणायला कसे आवडते हे मला त्या दोन आठवड्यात गीतुने १ लक्ष वेळा सांगितले .......
१२ वेळा दुध उतू गेले , त्या २ आठवड्यात सगळ्याच्या सगळ्या पोळ्या करपल्या , सगळ्या assignments तीन तीन दा करायला लागल्या
एका रात्री झोपेत मी तुला काहीतरी सांगतेय असे वाटून जाग आली ..
.तू असणार नव्हतासच ....ह्या आधी कधी होतास ? पण ह्या आधी का नव्हतास आणि ह्या आधी कितीदा आठवण आलीय हे सांगायला न राहवून रात्री अडीच ला फोन केला ....तू पंजाबमध्ये होतास ......

खूप बदाबदा बोलेन असे वाटलेले , पण अर्धा तास रडलेच फक्त तू पंजाब मध्ये आहेस हे ऐकून
तो मी केलेला पहिला फोन .....जिथे रडलेच फक्त नी ये please इतकंच अध पाव वाक्य

तू ही कमी हट्टी नाहीस ......
चार दिवसात यायचा होतास तो चांगला एक आठवड्याने आलास
मला माझ्याहून जास्त प्रेम दुसरयावर करायला नाही आवडत ......माझे माझ्यावर प्रेम असते तेंव्हा माझे ही माझ्यावर प्रेम असणार असते ....दुसर्यांच्या बाबतीत ह्याची काय खात्री ? आणि एकदा माझे लक्ष माझ्या वरून उडले की परत तिथे येणे कठीण ...
तू उडवलेस ते ......आणि मग मजा बघत बसलास

आधी गीतूचा फोन नंबर मिळवलास , तिला अपोआप गायब व्हायला सांगितलस .....
तिच्यावर काय गारुड केले होतेसेच तू ....ती कशाला तुझ्या शब्दाबाहेर जातेय ........?

मला झालेला तुझा ताप ...कोणामुळे माझा मालकी हक्क गेलाय स्वतः वरचा हेही इतके झोंबत होते .....राग नसा नसात भरला होता ...पुन्हा तुला फोन करायचा नाही हे स्वतःला दार क्षणाला बजावून द्यायला लागत होते नी सगळे ओकायला गीतुही नव्हती घरात ....

मोठ्याने गाणी लावत कांदा कापत रडत होते नी तू दार वाजवलस.......
रडक्या चेहऱ्याने दार उघडले
बाहेर तू उभा होतास .....
बघत बसलो मग कोन आधी हरतेय ते ...

एक सणसणीत कानाखाली वाजवायची इच्छा आली मनात .......
तू मारलेले मला किती लागेल ?
पाटीवर लिह्ल्यासारखा स्वछ कसा ओळखता येतो तुला माझा प्रत्येक भाव ?

कांदा कापतेय म्हणून पाणी आहे डोळ्यात ...तुझ्या प्रेमात रडत नाहीये मी .........
अर्थातच ....मान्य केले तर दुखेल न तुला ?
आता ही इतके धावत माझ्याकडे यायची इच्छा असताना , मीच मिठीत घ्यायला हवंय हाच हट्ट आहे न तुझा ? हरकत नाही .....



तेवढ्यात गीतू आली .....इतके वाईट timing ? ते गीतुलाच जमू शकते पण .....गम्मत म्हणजे तिच्या बरोबर वैभ्या ही होता .....
तू त्या दोघांसमोर ही किती सहज मिठीत घेतलस मला .....निखळ का काय असते तसे ...............



तुझे माझे नाहीचे ....तुझेच ए ....
तुला कुठे पर्याय असतो ?

न सांगता

न सांगता




लहानपणी तुला सारखी लागायचे मी
जरा लक्ष दिले नाही कि गाल फुगवून बसायचे , नेहमीची नाटके
डोळ्यातून हे एवढे पाणी काढायचास मोठ्याने रडत , नि मी सगळे टाकून आले नी उचलून घेतले कि पुढच्या क्षणी खी खी करून दाखवायचं
धोशा लावायचास गोष्ट सांग , गोष्ट सांग .....
आता कधीतरी मला मोह होतो म्हणायचा , मला सांग कि गोष्ट .....
पण मला नाही न तुझ्यासारखा फतकल मारून जमिनीवर बसून हट्ट करायला scope ....
मी कायमच मोठ्ठी होते न तुझ्याहून
पण आता तू ही झालायस की....
मी न करता माझे हट्ट पुरवायचे कसे सुचत नाही रे

लहानपणी शाळेत रोज काय काय झाले हे रोज रोज मला पुढ्यात बसवून सांगायचास
नी जगातली सगळ्यात महत्त्वाची गोष्ट असल्यासारखे मी ऐकायचे सगळे
कोणी मारले , कोणी वर्गात मस्ती केली , बाई कशा ओरडतात नी त्रास देतात
नी काय तुझा तो homework घेताना मला वाटायचे की देवा , हा पटकन मोठ्ठा होऊन जाऊदे ....
खरेच झालास
पटकन मोठा नी आता वाटते ,चालले असते जरा अजून हळूहळू गेला असता वेळ तर
आता खरेच महत्त्वाच्या गोष्टीही तुझ्या मला माहित नसतात
तू घरात असलास तर बाहेर फक्त तुझे बूट किंवा चपला दिसतात

लहानपणी आपण पत्त्याचा बंगला करण्यापासून , लपाछपी, राम लक्ष्मण सीता सगळे खेळलोय
मला तर तुझ्या बाबाने वेड्यात काढलेले ...
नी एकदा तू अक्खा दिवस भर कपाटात लपून बसलेलास
मला होते माहित
पण तुझा 'कस्सं हरवले' चा आनंद हवा होता मला भरभरून ......
रात्री मग बाबाने त्याचे शर्ट बघायला कपाट उघडले नी तुला त्यात मांडी घालून बसलेले बघून साष्टांग नमस्कार केला
तू ही वर seriously आशीर्वाद दिला होतास नी आम्ही सगळे हसत बसलो होतो


लहानपणी इतका आईवेडा होतास ...
तुझी आज्जी म्हणायची ..मोठे पणी बिलकुल तुझ्या वाटणीला यायचा नाही
मी
फुशारून म्हणायचे नाहीच मुळी....
पण आज्जी शहाणी होती , नी माझ्याहून पाहिलेले पावसाळे ही जास्त
शिवाय तुझ्या बाबाचा प्रवास तिच्या डोळ्यासमोर ताजा असणार
सापडेनासा होतोस जेव्हा तेंव्हा वाटते आजी हवी होती तुझी
'तुम्ही म्हणलात', म्हणून झाले असे , असा वाद घातला असता
नी हळूच समजूतदार पणे हसलो असतो दोघी

लहानपणी तुझे
, माझे इतके फोटो होते
काही झाले कि तू म्हणायचास 'बब्बू फोतो'
नी तुझ्या बब्बुला हौस ही दांडगी
तू माझा make up थापल्यानंतरच्या वेळचे अक्खे फोटो सेशन आहे समोर पडलेले
कोणी आले की तुझे फोटो पाहिल्याशिवाय नी running commentory ऐकवल्याशिवाय जाऊ द्यायचा नाहीस
तुझे
फेसबुक वर असतात तुझे फोटो
पण माणसे बदललेली
मी आपले हे जुने फोटो काढून हसत बसते एकटीच

बायकांचे होत असणार हे बहुतेक असे
कारण तुझ्या बाबाला महिन्यातून मधेच एखाद वेळी आठवते ,'चिरंजीव आहेत कुठे'?
मग तुम्ही एक काय त्या long drive ला जाऊन आलात गप्पा मारून की direct पुढचा महिना
मग मलाच 'अस की जरा घरी', असा हट्ट कसा करावा हे कळत नाही
बाबाचा मित्र वगेरे नंतर झालाय
त्याच्या किती complaints केल्या आहेस माझ्याकडे
आपली गट्टी किती जुनी ए रे कार्ट्या.......

लहानपणी promise केले होतेस की सगळे सगळे येऊन सांगशील मला
आताशा येऊन सांगतोस ते निर्णय असतात
ज्यावर मी हसून, छान असे म्हणायचे असते
आईने समजूतदार असले पाहिजे हा नियम ज्याने केला असेल त्याला अंगठे धरून उन्हात उभे केले पाहिजे
मला कशी कळायची तुला रात्री ३ ला भूक लागलेली
तसे तुला ही मी न सांगता माझे हट्ट कळायला पाहिजेत

प्रयत्ने वाळूचे

तसे सगळ्यांनाच दिलेल्या असतात साधारण सारख्या गोष्टी...म्हणजे नशिबाबद्दल किंव्हा परिस्थिती बद्दल नाही , पण श्वास साधारण सारख्या पद्धतीने घेतो , किंवा चप्पल तुटली तरचे वैतागणे , किंवा झोप .
ह्या सगळ्यातली सगळ्यात गमतीची , आणि माणसाला सामान्य किंव्हा असामान्य बनवणारी , एखाद्या सर्वसाधारण माणसाला आकाशात भरारी घ्यायला लावणारी किंवा एखाद्या विलक्षण माणसाला फार काही वेगळे करू न देणारी गोष्ट म्हणजे 'वाटणे ' ....
मला कुठल्या ही गोष्टीबाबत , माणसाबाबत , परिस्थिती बद्दल नि प्रसंगाबाबत काय नी किती 'तीव्रतेने वाटते' .....


समाजाच्या मानसिकतेची ताकद नी त्याचा प्रत्येक माणसावरचा अंमल ही आणखी एक विशेष गमतीदार गोष्ट ......"मला काय किती , वाटते"हे ही खुपदा आजूबाजूला काय घडलंय किंवा घडतंय त्या वर अवलंबून राहते
मी चालताना अक्ख्या रस्त्यावर कोणी नाही नी पडले तर मला त्याचे काही "वाटत नाही" , आणि गर्दीत पडले तर मला लाज "वाटते ".
चोरी करायला किंवा खोटे बोलायला मला प्रोब्लेम नसतो , फक्त ते चारचौघात उघडकीला आले तर कानशिले लाल होतात .
माझ्या एखाद्या decision बद्दल बॉस ने माझ्या एकट्याबरोबर चर्चा केली नी तो फार बरा नाहीये असे दाखवले तर त्याचे मला इतके काही वाटत नाही , पण हेच एखाद्या conference मध्ये २८ लोकांच्या पुढ्यात झाले तर माझा अपमान होतो .
तसे मला काही लग्न अमुक अमुक वयात व्हायलाच हवे , किंव्हा व्हायला हवेच असे वाटत नाही , पण आजूबाजूला सगळ्या दुनियेतील माणसे लग्न करायला लागल्यावर मला "करून टाकायला पाहिजे की काय" असे वाटायला सुरवात होते .
so basically these social pressures decide how one should think or behave or act , where as ideally it should be one's own reasoning applicable only to him/her .This might create chaos but it will certainly bring in varied perspectives ....hopefully more creative as well as productive .
समाजाच्या एकत्र असण्यामुळे ,एकसंध विचारसरणीमुळे होणारे काही फायदे आहेतच पण ह्याचा दुष्परिणाम असा की कुठल्या टप्प्यावर कोई कसे वागायला हवे हे ती ती व्यक्ती जन्माला जायच्या आधी ठरवलेले असतेच ....लिहिलेले कुठे ही नाही , पण नियम पाळावे मात्र लागण्याचे अदृश बंधन येते ....

acceptance ही त्याहून मोठी मजा ...आता "पर्यायच नाही" म्हणून जेव्हा एखादी गोष्ट आपण "मान्य करतो" , किंव्हा स्वीकारतो त्यामागे "असहाय्यता असते"..खूप मोठे denial असते .
पण जेव्हा एखादी गोष्ट आपण मुळापासून मान्य करतो , आवडीने , पटून तेंव्हा परिस्थिती किती ही कठीण असली , किंव्हा निर्णय कितीही जड तरीही ते जमून जाते .'cast away' मध्ये chuck ला माहित असते की kelly परत त्याच्या आयुष्यात असणार नाहीये , त्यांचे एकमेकांवर निरतिशय , नी एकमेकांपासून लांब राहून सतत वाढत गेलेलं प्रेम असतानाही .
they just express all the love , talk about what they did for each other when they were not with each other .
while leaving he looks at her and says, ...."I know , you have to go" .she looks at him and nods .
सोपे नक्कीच नसेल ते ....पण सोपे करायचा मनापासून प्रयत्न दिसतो त्यात .
समजूतदारपणा हा पर्याय नाही म्हणून नसतो आणायचा , गोष्टी स्वतः साठी नी इतरांसाठी सोप्या व्हाव्यात म्हणून आवडीने विकत घ्यायला काय हरकत आहे ?..कारण फुकट तसा तो खूप कमी जणांना वरून येताना मिळालेला असतो .
the road less traveled किंव्हा बिकट वाट वहिवाट नसावी , धोपट मार्गा सोडू नको ....हे दोन्ही approach पडताळून पाहणे गरजेचे असते .
अनेकदा 'तिथे जाऊ नकोस , भूत असते' ह्या घालून दिलेल्या भीतीने १०० पैकी ८५ लोक त्या वाटेला जात नाहीत ....राहिलेल्या १५ लोकांना रस्त्यावर ट्राफिक तर लागत नाही .मंजिल लवकर मिळते आणि कधी कधी तर रस्त्यात गुप्त खजिना ही मिळतो .
बाकी ८५ लोकांना 'काही झालेच , तर आजूबाजूला आहेत लोक मदतीला ' हेच safe feeling जास्त महत्त्वाचे वाटत असेल .

नी कधीतरी "असे करायचे नसते" , असे म्हटल्यावर "करायचे नसते होय , मग केलेच पाहिजे" , हा हट्ट आतून येतो , पण तो चांगल्याच[productive ] गोष्टी घडवतोच असे ही नाही .
अनेकदा आपल्या हातात गोष्टी नसतात , आपल्याला वाटते म्हणून त्या घडणार नसतात , इगो बाजूं ठेऊन हे सगळे खोलवर जाऊन पहिल्या नंतर आणि आवडायला लागल्यानंतर मात्र एक विलक्षण ताकद येत असेल माणसात , जी येण्यासाठी आधी कठीण पेपर सोडवावे लागत असेल , फाटत असेल , लागत असेल जिव्हारी पण त्या नंतर एरवी जमणार नाहीत अशा गोष्टी जमून जातात .
नी जमणार नाही असे काही उरत नाही .....कारण त्यानंतर कोणाला काही prove करण्यासाठी करायचे नसते .......

खुपदा मला हे करायचं आहे , पण काही केल्या जमतच नाही असे वाटते तेंव्हा ती गोष्ट खरेच आपल्याला किती मनापासून हवीय हा प्रश्न विचारायला हवा ...कारण जे जे प्रयत्नांनी हवे असते आपल्याला ते आपण मिळवतोच ...
त्यामुळे मला बारीक व्हायचं आहे पण जमतच नाहीये ,
सिगारेट सोडायचीय ..किती प्रयत्न केले पण छे,
coffee उद्यापासून बंद करणार , पण उद्या उजाडत नसेल तर खरेच आपल्याला ती गोष्ट व्हायला हवीय का ह्याचा विचार व्हायला पाहिजे ........

अभ्यास कठीण आहे , मान्य ....मग चलो , सोप्पा करून टाकूयात हा approach कमवायचा असतो ......equation सरळ सोपे सुटसुटीत केले की उत्तर सापडायची शक्यता वाढते नी नाही सुटले तरी हरकत नाही ...ऑक्टोबर ला बसुयात ह्याची तयारी होतेच कमीत कमी .ते ही नसे थोडके!

not a very happy ending

तुला आठवतं का?

station वर एकदा train ची वाट पहात होतो संध्याकाळी...आणि समोर एक train already उभी होती..ladies compartment च्या बाहेर एक मुलगी "इंतजार" types expressions मधे दरवाजात ताटकळत उभी होती...

train सुटणार एवढ्यात तिचा आशिक तिथे आला....आणि अख्ख्य़ा दादर station च्या साक्षीने त्याने एकदम SRK style मधे तिला flying kiss दिला........

हमसाहमशी रडतात खरं तर, पण मी हमसाहमशी हसुन लोळाय़ची बाकी होते platform वर...आणि तु आपला," काय वाटेल त्या आशिक ला", ह्याचा विचार करत ,हसं दाबायचा प्रयत्न करत होतास.............

कधी विसरु नाही शकणार त्या couple ला, इतक्यांदा त्यांना चघळलं आपण.

समस्त loud प्रेम करणारयांची आपण य़थेच्छ रेवडी ऊडवली कायम नी त्यात एकमेकाना loveletters लिहिणारया नी अलवार हळुवार प्रेमकाव्य करणाय़ांची तर विशेष...........

आपण normal होतो , always logical होतो...आपल्याला त्यांच्यापेक्षा खुप जास्त कळतं एकुणच जगण्य़ातलं नी प्रेमातलं असा आपला समज होता.

परवा seminar ला राहुल भेटला होता..त्याने सांगितलं तुझ्या recent break up बद्दल......मी तर अजुनही"आपल्यातुनच" बाहेर नाही पडलेले ..पण मान्य नाहीच करणार मी...

nyway...felt really sad for you

आणि हो ..त्या आधी परवा अचानक ती train वाली आणि तिचा आशिक दिसले असेच....ती जरा जाड झाली होती....पण छान दिसत होते ते एकत्र

हसायला नको होतं नई आपण इतकं?

अंजाना अंजानी

As always last moment ठरलेला plan.मनुच्या "त्याला" भेटाय़चा.

मुलगी नाहीतरी गाढव आहे..त्यामुळे आपण पहाणं भाग आहे पण Bangluru ला जायचं? असं एकदम? सुट्टी? reservation?

कालपर्यंत अशक्य वाटणाया सगळ्या गोष्टि भराभरा झाल्या खरया.तत्कालमधे booking झाले.

सुट्टि मिळेल पण य़ेताना एक story तरी आणाय़ची , मग Bangluru ला जा नाहीतर Rajasthan च्या वाळवंटात जा

editor च्या टकलावर टिचकी मारुन त्याला thank you म्हणाय़चा मोह टाळत मी सुटलेच

घर....packing...reservation ची print out , मनुसाठी आंब्याच्या वड्या, traffic असं सगळं करत train सुटाय़च्या १० मिनिटं आधी पोचले

आपला coach , seat no वगेरे बघुन पाण्य़ाची बाटली ढोसायला लागल्यावर माझ्या मनात विचार आला , "आपली पण train कधी चुकत नाही "जब वी मेट मधल्या करिना कपुर सारखी"

स्वत:चं कौतुक आटपल्यावर डब्यात एक नजर टाकली...काका, आजोबा, शिशुवयीन मुलानी आणि त्यांच्या आयानी डबा व्यापलेला होता, उरलेल्या समवयस्कांमधे कोणी बघणेबल नव्हतं...

आता राहता राहिले ते म्हणजे पुढच्या काही stations वर चढणारे लोक...पण त्यात कोणितरी interesting निघुन तो आपल्यासमोर यायचे chances फ़ारच rare ....

नाहीतरी नाहिचे काही प्रेक्षणीय डब्यात तर निदान टकलुने दिलेले काम तरी संपवुया म्हणुन चश्मा लावुन , bag मधुन notes काढुन वाचायला लागले

आणि मग एकदम लक्षात आलं...आरेच्या आपली तर window seat आहे चक्क....भरुन वगेरे आले ..तत्काल मधे preference न देता ही window ?आजचा दिवस विशेषच....

बाकी ह्या दिवसभराच्या पळापळीनंतर अचानक झालेल्या आनंदाच्या over dose ने मला जरा मजबुत डुलकीच लागली...

.मला खरं तर आवडतं train ने फ़िरायला एरवीच......पण कामातुन अजिबातच सवड नाही व्हायची आता...त्यामुळे generally up in the air असायचं

पण आत्ता निवांत सुट्टि आहे नी आशु ने बोलावलय त्याच्याकडे

पठ्या बिल्कुल सांगायला तयार नाही का ते, "इकडे ये मग सांगेन, तुझे अपनी दोस्ती की कसम" वगेरे drama पण करुन झाला होताआणि आशुकडे नाही जाणार असं कसं होइल,

मग सगळा mood train ने च जायचा जमलेला.....\

आलीच train तेवढ्यात.......मग आपली seat शोधत आलो डब्यात....

समोर एक मुलगी तोंड उघडं टाकुन , व्यवस्थित घोरत खिडकिला टेकुन झोपली होती...

एकतर मुलगी, त्यातुन तरुण मुलगी, त्यातुन train च्या डब्यात बिंधास्त घोरतेय ह्याची मला solid मज्जा वाटली

चश्मा जरा तिचा नाकावरुन घसरत चालला होता नी हातातले कागद कधी एकदा डबाभर पळाय़ला मिळतय ह्याच्य़ा तयारीत ......

हात शिवशिवायला लागले....

नी शेवटि न राहावुन bag मधुन SLR काढलाच नी पटापटा २ ३ snaps click केले गपचुप

purse चोरुन तो पळत सुटला....

अरे त्यात माझ्या reservation ची print out आहे, मला TC fine करेल नी मी का fine भरु?

मी पळतेय..तो फ़ारच जास्त वेगात धावतोय...पण मी त्याला सोड्णार नाही....बघते किती धावुन धावुन धावतोय तो......

आता तो उडाय़लाच लागला.......

this is not done.........

तो उडतोय .......मी आपली जमिनीवरुन धावतेय......आणि द्दाण........

खिडकीवर दाणकन डोकं आपटलं.....

मग हळुहळु स्वप्नाचा प्रभाव जरा कमी झाल्यावर आधी purse जागेवर आहे ना ते पाहिलं..

हातातले कागद गायब होते.....

च्यायला.....आता त्या मुलाऐवजी कागद गेले की काय उडुन?

मग थोड्या वेळानं जरा आपल्यातुन बाहेर पडून .जागी होण्य़ाची प्रक्रिय़ा सुरु असतानाच

"ह्या घे तुझ्या notes , अक्षर तरी बरं काढायचस म्हणजे कळलं तरी असतं काय आहे ते" असं म्हणत एक लंबाचौडा हात समोर आला , नी त्याला लागुन एक लइ उंच मुलगा

तशी मी स्वत:ला फ़ार smart वगेरे समजुन असल्याने आपलं लक्ष मिनीट्भर वेधुन घेण्य़ाइतपत handsome आहे मुलगा हे लक्षात आलंच

पण असं दाखवुन कसं चालेल?

मी papers घेतले त्याच्या कडुन आणि formally ..thanks म्हणून fresh व्हायला गेले "सहज’.

छानपैकी टक्क जागी होउन आली मग ती....चश्मा काढुन ठेवलान...डोळे छानपैकी मोठे म्हणता येतील असे नी त्यात काजळ.....

कुठल्या तरी staion ला गाडि थांबलेली...

तिनं उतरुन काहीतरी मस्त खायला आणलन.....

तिच्या seat वर मांडि ठोकुन बसली....आणि offer केले मलापण......

shirt मस्त ए रे तुझा ...कुठ्ला brand? माझे बाबा इतके मस्त गोरे आहेत , त्याना एकदा मी असाच काळा shirt आणलेला...एकदाही घातला नाही त्यानी.......

आणि मग बोलत सुटली ती थेट दमल्यावर थांबली.....पण अजिबात bore नाही झालं मला...

आम्ही साधारण बालवाडिपासुन एकत्र असल्यासारखं बोलत होती बया....

अचानक लक्षात आलं की मीच बोलतेय नी तो नुसतच ऐकतोय.....

मग म्हटलं अरे माणसा पण नाव काय तुझं? मी मैत्रेयी

....तु?...समर? ओके, समर आता तु बोल ..मी ऐकते.....

येडि दिसतेय आपल्यासारखीच......

हां..अगं माझ्या एका मित्राला भेटाय़ला जातोय मी

हो....एकदम घट्ट मित्र ..मी खुप दिवस U.K. ला होतो...अत्ता सुट्टि घेउन आलोय़ तर म्हटलं भेटुन घेउयात

तु?- समर

अरे माझी cousin असते bangluru ला.....

य़ेडी आहे जरा....मैत्रेयी

ओह , तुझ्याहुन पण का? समर

हं....good question.नाही...माझ्याहुन नसावी....पण she is a kid......म्हणजे शेंबडि होती तेव्हापासुन तिची सगळी secrets माहिती आहेत मला, गटारात पडली होति...एकदा एका मुलाच्याshirt वर शाइ ओतलेलीन..

परवा परवा पर्यंटचे सगळे crush मला माहिती आहेत, असं मला वाटाय़चं

तुला माहित्ये का, तिचं तिनं ठरवुन टाकलय....२ वर्ष affair सुरु आहे...नी मला परवा सांगितलन गाढ्वीनं,

आणि आता काकाला पटवायचं तर ते मी......

म्हणून म्हटलं आधी आपण जाउन पहावं काय दिवे लावलेत बयेनं......मैत्रेयी

Are you jealous?समर

अं..?एकदम थांबले बोलायची.........असु शकेल ..पण फ़क्त jealous नसावे..काळजी पण आहेच......मैत्रेयी

आणि मग उठुन गेली दरवाजाजवळ.......

उगाच खुप personal काहीतरी विचारलं य़ार, sorry....समर

its ok.....पटकन एकदम खंराच प्रश्न विचारलास नं-मैत्रेयी

पण तु पण दिलस की खंर उत्तर....समर

हो, पण त्यामुळे जायचा motive संपला की आता........ego ला गोंजारायला चालले होते...माझ्या परवानगीशिवाय तिनं ठरवलंच हेच पचत नाहिये

मग जरा पायरयांवर बसली.......

केस बांधलेले कसेही..ते ऐकत नव्हते अजिबात...

क्षणाक्षणाला mood बदलत होता.....expressions बदलत होत्या ..आणि सगळं किती वेगानं

मग मस्त हसली नी म्हणाली...जाउदे , नाहीतरी मी emotional fool आहेच आधीपासुन

एखाद्या अनोळखी माणसापुढे सगळे कबुली जबाब देउन टाकावेसे वाटतात,....तसं काहिसं झालं ह्याच्या बाबतीत.....

नी बोलता बोलता ह्याला impress करायचच राहिलं [आता इतका हुषार आहे म्हटल्यावर already कोणीतरी impress केलेलं असणार]पण मज्जा य़ेतेय ह्याच्याशी बोलताना.......[मनातल्या मनात- मैत्रेयी]

मग घरचे...आइबाबा, पुढचे plans, interests , ह्यावर बोलता बोलता picture मधे दाखवतात तस्सा भरकन दिवस उड्ला....रात्र मावळलीआणि train पोचली की Bangluru ला......

आशु ला काय कधीही भेटता येइल......आत्ता हिच्याबरोबर थांबायचं काय वाट्टेल ते करुन [मनातल्या मनात- समर]

मनु ने काय आता ठरवलं आहेच नाहीतरी.....मला नाही पटलं तरी ती ऐकणार थोडिच? shit....आता काय करु?.......[मनातल्या मनात- मैत्रेयी]

आता उतरु train बाहेर..ती कित्ती गप्प झाली लगेच...

थांब जरा..तुला एक गंम्मत दाखवतो.....नी तिला तिचे आ वासलेले फ़ॊटो दाखवले झोपेतले

तिनं पुन्हा एकदा आवासला.......आणि हसायला लागली

असं वाटलं- रोज हिला असं हसत हसत बघताना उजाडावं नी मावळावं- समर

असं वाटलं- ह्याच्या सोबत रोजच उगाच हसायला मजा येइल, नइ?- मैत्रेयी

पण आत्ता तरी उतरतोय train मधुन

समोर मनु उभी आहे तिच्या त्याला घेउन, तुम्हाला भेटाय़च्या नादात माझी wicket गेलि की पण.....[मैत्रेयी]

आशू ? चक्क station ला? अच्छा....तर ये बात हे? तो आखिर ये एक love story हे.......[.समर]

तुम्ही कसे ओळ्खता एकमेकाना.?.......मनु

ते महत्त्वाचे नाहीय़े...तु काय शाइ ओतली होतीस लहानपणी कोणाच्या shirt वर.....समर

मैत्रा...तु हे सांगितलस ह्याला? I dont believe this....मनु

मग तु मला सांगितलस का आशुबद्द्ल? I still cant digest that.......मैत्रा

पण मह्त्त्वाचे हे की आम्ही एकत्र आहोत......आणि आत्तापुरतं तेवढं पुरेसं आहे.......

[ ताजा कलम- पण generally प्रवास करताना शेजारी कधीही इतके interesting लोक येत नाहीत]

मेरे प्यारे दोस्त

देर रात घर आने के बाद गांलियो के साथ maggie खाने का मजा कुछ और था,

रात का एक और रंग भी ढुंढा था तुम्हारे साथ......

सुबह भी रोज पानी भरते वक्त आंख लगकर overflow हुआ करती थी

कुछ थोडी सी दुनिया rent के flat मै हम ने share की थी

तुम्हे वो पडोसी य़ाद हे? जिसके साथ तुम हमेशा झगडते थे

परसो ऐवे ही शाम के वक्त आकर तुम्हारे बारे मे पुछ रहा था लगता हे ,

उसे भी शाय़द तुम्हारी आदत सी हो गयी थी

हर week end का तुम्हारा break up , उसके बाद थोडासा रोना

और बात खतम होती थी कोइ भी घटिया सी फ़िल्म देखकर

तुम्हारे हर girl friend की तस्वीर का album बनाकर

तुम्हारे एक birthday के समय तुम्हे gift की थी

और याद हे तुम्हारा कुत्तेसे डरना

तुम्हारा unpredictable गुस्सा और थोडा melodramatic तरीकेवाला प्यार

तुम्हारे कई सदियो से ना धोये हुए कपडे

इन सब मे ,तुम्हारे जाने के बाद वाले situation के लिये फ़ुरसत ही नही थी

लेकिन अपनी अपनी जिंदगी होती हे, तुम्ही ने एकबार नशेमे कहा था

तब तुमने झगडने ना कोई इरादा था ना कोइ मतलब

गर मिलोगे कभी तो जरुर बताउंगी

मेरी "अपनी जिंदगी" की definition शायद थोडी अलग थी

खैर ये भी एक pattern होता हे जिंदगी का

गुजरे लम्हो की कितनी तेजी से से य़ादे बन जाती हे

जभ भी सोचती हु तुम्हे "आज" मे ही सोचती हु

जो चाहो दिल से तो पाओगे for sure, ये बात भी शाय़द तुमने ही कही थी

आणखिन एक मुर्ख theory

प्यार करने के लिये दिमाग की नही, दिल की जरुरत होती हे?

ok.... ह्या thoery नं जाउन पाहावं तर रस्त्यावर १० १२ देवदास , ४० ५० तुटलेली दिलं नी sad songs लागतात वळणावळणावर

.....बरं ..अरेरे म्हणून परत निघावं तर काही जख्मी दिलं

तेवढयातल्या तेवढ्यात पुढचा धक्का खाउनपण आलेली असतात...

संप्रेरकं, ग्रंथी, मेंदु , स्त्राव ठरवतात मला प्रेमाबद्दल काय वाटतं ते?

हे ऐकुन तर मला hotel चं kitchen बघु नये म्हणतात ते एकदम पटलंच

आमचं प्रेम आंधळं नाही, वाहावत जाणारं नाही असं म्हणणारया बुद्धीवाद्यांच्या पाठीमागुन,

पटली/पटला नसेल, असा कोल्ह्याला द्राक्ष आंबट सुर लागतोच

अलीबाबा नेमका कुठल्या घरात ए हे कळावं म्हणून एका चोरानं त्याच्या दारावर म्हणे फ़ुली मारली होती...

ही idea चांगली आहे नइ,म्हणजे दारावर दस्तक देण्य़ापुर्वीच कळावं

अर्थात अलीबाबाच्या दासीनं त्याला वाचवण्य़ासाठी सगळ्य़ाच दारांवर फ़ुल्या काढून ठेवल्या होत्या

म्हणजे accidents नी risks ला scope भरपुरच

पुण्य़ात कसं CAD B घ्यायला गेलं की पैसे देउन बाहेर उभं राहायचं

आणि मग आपला no flash होत राहतो,कळतं तरी की no कधी लागणार

काहीतरी एखादी system असावी नइ अशी

किती ही नाथा कामत ची चेष्टा केली तरी त्याच्या ठेचा खरयाच असतात की नी

त्याला काही painkiller नसतात ,

३ वेळा घ्या आठवडाभर नी खडखडीत बरे व्हा असं काहीतरी असायला पाहिजे होते

मग जळल्या नसत्या रात्रीच्या रात्री कढत पाण्य़ानं

ह्या गाढव ballad करत नाचणाय़ा दिलामुळे वाया जातात दिवसचे दिवस

current status committed असणाय़ा बहुतेकाना कावीळ झालेली असते

पण हरलेल्या किल्लेदाराच्या चेहरयावर एक समाधान पण असतं दिलोजान से लढल्याचं

ते कसं कळावं किनारयावर उभं राहून?

राजपुत्राला सांगितलेलं असतं ७ व्या दालनात जाउ नकोस , धोका आहे

असं म्हटल्यावर तो धोका पाहायची उत्कंठा त्याला भाग पाडते

तसच असावं काहीसं प्रेमाचं

होतच असं नाही खरं दरवेळी

पण कहाणी सुफळ संपुर्णच असावी ज्याची त्याची

किती आवडत्या , नावडत्या वळणावरुन , राक्षस, दुष्ट जादुगार , चेटकीणी नी डोंगर ओलांडुन पार केलेल्या गोष्टिचा निदान शेवट happy च असावा